Düğümlerim

Yorulduğumu hissediyorum başkalarından Farklı olduğumu özellikle ailemden önceden böylemiydik diye soruyorum kendime sanırım ya onlar değişti ya ben belki de ikimiz de ve bu gerçekten çok zor .Zor diyorum ama öyle sandınız gibi değil daha da zor . Huzur bulmaya hayatı kendi doğrularım üzerinden yaşamaya itiyor beni ve bu da ailemle aramdaki farkı görmeye itiyor sanki beni .Her defasında ayrı bir çıkmazda bulmaya başladım kendimi son zamanlarda .Anlaşılmak istiyorum ama kendimden başkası anlamıyor beni sanırım bu yalnızlığımın en derin hâli. Hayatı tek başıma anlamak ilginç karmaşık ve bir o kadar da zor esasında ki ben bunu başarıyorum yada başarıyorum gibi görünsemde üstesinden gelemiyorum mu demeliydim karar veremiyorum . Son iki yılda yaptığım hatalar çok fazla ama aileme göre . Bana sorarsanız elin parmaklarını geçmez.Dediğim gibi doğrularımız birçok noktada uyuşmuyor ve ben çoğu zaman doğru yaptığımı düşündüğüm şeyin bir yanlış olduğunu görüyorum .Bu beni mutsuzluğa iyiden iyiye yaklaştırıyor ki bu hiç iyi değil. Ya ailem mutlu olacak ya ben ikimizin aynı anda bu eylemi gerçekleştirmesi neredeyse imkansız.Neredeyse diyorum çünkü bazı anlar var paylaştığımız ve ben bunlar uğruna onların mutluluğunu benimkine tercih ediyorum . 

Not:Neden bu denli farklı olduğumuzu henüz çözememiş olsamda benim oldukça özgür bir yapım olmasının etkisinin büyük olduğunu düşünüyorum . Nasılsa ebeveynler kontrolü ellerinde tutmak isterler ...