Ayna

Okuduğum kitaplardan bu denli etkileniyor olmamın artık anormal bir hal aldığını düşünüyorum şu sıralar.Bundan önce şu anki durumumdan bahsetmek istiyorum .Okuldayım köşede oturuyorum cam kenarı konforlu camım açık hafif bir baş ağrım var ama açık hava beynimi boşaltmama yardımcı olup beni rahatlatıyor .Yağmur yağıyor damla damla her damla daha da derinlere itiyor benliğimi ,hislerimi.Sürekli düşünüyorum son zamanlarda,bu yalnızlığı hak edecek ne yaptım diye,yanlış anlaşılmasın kötü bir yalnızlık değil bu ama aşırı .Özlemek ya da annemden ,dostumdan başkasını özlemeyeli çok zaman olması ,kime güvensem elimi uzatsam her seferinde boş kalışı ,hislerimin sahipsizliğe dalışı işte bütün bunlar acıtıyor ruhumu .Yalnızlığı seviyorum aslında düşününce ,özgürüm ve benimsiyorum özgürlüğü her hücremle .Sınırsız olmalarıdır belki bana üzüntü veren ,hani çoğu zarar azı karar misali, hakkıyla değerlendirememek te tatmin etmiyor olabilir tabii.
   İçkiler bile eski tadını vermiyor şimdilerde.Bazı şeylerin sevginin varlığını hissetmeden tat vermediğini fark ediyorum son zamanlarda ...Arıyorum her fırsatta gerçek sevgi nerde ? Bazen bir çocuğun gözlerinde buluyorum bazan bir köpeğin sadakatinde ...
   Okuduğum kitaptaki kız otuzsekiz yaşında ruh ikizini,aşkını,sevgilisini,yoldaşını,arkadaşını buluyor .Hesapladım da bütün bunlar olmadan sevgisizliğe mahkum tam yirmibir yılım mı var ? Olmamalı nasıl katlanabilirim ki ? Üstesinden gelebileceğimi sanmıyorum bu kadar yılın ..Sanki amaçsız geçen onlarca yıl .Amaçsız dedim ama o kadar da değil lan .Hislerimi kapatıp somut bir amaç uğruna mutsuz da yaşayabilir bir insan ama insan olduğumuzu hissetmemiz için sevgiyi hissetmeliyim esasında.
    Severim ,çok iyi yaptığım eylemlerden biridir sevmek hatta en yeganesi de diyebilirim hatta karşılık bulduğunda değmeyin keyfime büyülenmişçesine yaşamaya devam ederim hayatın geri kalanını büyü bozulana dek ..
   Yağmurdan sonra ağlıyor sanki ağaç , durdu diye yağmur.Gözyaşlarında taşıyor yağmuru ,içine çekmek hücrelerine karıştırmak istercesine ağlıyor ağaç yağmurdan kalanlarla.Ziyan etmemek için, kaybetmeye kıyamadığı için ağlıyor damla damla .Bilmiyor,belki de ağladıkça yağmur ondan değil aynı zamanda o da yağmurdan gidiyor ...Bilmiyor,belki de olgunlaşıp büyüdükte istekleri değişiyor .Tam burda yanılıyorum işte ! Ağaç insan mı daldan dala konsun ? Sadık o yağmuruna ,yaşayamaz ki onsuz...Ne kadar acı oysa tek kelime edemeyen ağaç sevgisine sonsuza dek bağlı kalırken insanların sonsuz sevgi vaatlerine rağmen sadakatsizliği huy edinmeleri,en ufak bir şeyde vazgeçip gitmeleri...
   Diren hayata sevgiyi arayan , diren ki bir gün bul senin gibi sevenimden mutluluk denen hakikati .

Başkalaşıyorum...

Nasıl bir dünyada yaşıyoruz ? Bu bizim hayatımız mı ? Ya da biz gerçekten yaşıyor muyuz ? Bu siktiğimin hayatında amacımız ne ? Neden mi böyleyim çünkü son zamanlarda tek hissettiğim hissedemediklerim aslında .. Yok gibiyim ama varım olmak zorundayım burdayım karmakarışık yapayalnız bir ben var ortada beni bile şaşırtan benim bile çözemediğim .Başkalaşıyorum  artık nokta bile koyasım gelmiyor cümlelerin sonuna ciddiyetten uzaklaşıyorum ben neyi mi yazıyorum hiçliğimin hikayesini ... Neyim var neyim yok diye soruyorum kendime ama her şeyim var ama hiç bir şeyim de var .O kadar karıştım ki bu aralar hiç bir şeye yoğunlaşamıyorum üzülüyorum ,ağlıyorum ,çalışamıyorum, vicdan azabı çekiyorum , müzik dinliyorum, kahve içiyorum, hayal kuruyorum siyahlarla süslenen, kitap okuyorum gözyaşlarımı dinleten , özlüyorum,izliyorum,takip ediyorum,geziyorum ,düşünüyorum hep, ben hep aynı benim esasında ama hayat değişiyor değiştiriyor bizi zamanla ...

Ege

Ne var biliyor musunuz bok var evet yine biri çıktı geldi ve ben beklemediğim bir anda altüst oldum kayboldum ! Yokluğum kalbimdeki dolu boşluktan tüm bedenime yayılan acıdan belki de , belki de gereksiz yere acı çekiyorum bilmiyorum net değil hiç birşey . Sorsam götüm yemiyor ne yalan söyleyim bıktırırım korkuturum kaçırırım diyorum , sormazsam da işte böyle kendimi yiyor bitiriyorum ... Benim sınav zamanım şimdi nerden çıktı bu dert.. Üstesinden gelecek ne takatim ne de zamanım var ama altında kalmaya elverecek bir lüksümde yok böyle iki arada bir derede nereye kadar ? Baştan başlıyorum sanalda tanıştık... Adı Ege 5 eylülde tanıştık aynı yaştayız bana 4-5 saat mesafede bir şehirde yaşıyor öyle çok yakışıklı falan değil ama farklı biri daha eğlenceli daha rahatdaha tatlı daha sempatik öyle ki tek kelimesi bile yüzümü aydınlatmaya yetiyor sanki onu yıllardır tanıyorum seviyorum özlüyorum akşamları skype ta severiz bazen birbirimizi akşamlar olmuyor bu aralar bana bir türlü  o kadar bağlandım ki korkuyorum paronayaklaşıyorum whatsappta çevrim içi gördüğüm her an kalbim paramparça oluyor sanki ama bir bakışı bir bebeğim demesi bir yavrum demesi bilmiyorum sanki dünyanın en güçlü yapıştırıcısı o paramparça kalbimi bile yapıştırıyor ..hayal ediyorum yanımda olduğunu sarıldığını öptüğünü içimde kıvranıyor duygular..belki de asla yaşanamamaktan ya da büyünün bozulmasından korkuyorlar tıpkı benim gibi .. Bilmiyorum ya iş belki de bozuldu bu büyü onun için bilmiyorum ama yüzüne bakınca kalbi sadece benim için atsın istiyorum  .. 
Uzun zaman oldu birine karşı bu kadar derin birşeyler hissetmeyeli affedemiyorum kendimi yine salak oldum ben diye ama elimde değil Kalbim Ege'de Kaldı şimdilik onda gibi almalıyım geri emanetine sahip olamayacakmış gibi geliyor ben sevince kötü severim çok severim acı çekerim ölüveririm sanki bir anda yok yok bu olmadı hemde hiç  .. 

Başlangıçta o istedi o sevmiş gibi oldu sanki ama ben bir adıma iki adım gidince farkı kapattım solladım yardırıyorum .. Tanrım akıl ve sabır versin bence bana sizde verin -_- 

Düğümlerim

Yorulduğumu hissediyorum başkalarından Farklı olduğumu özellikle ailemden önceden böylemiydik diye soruyorum kendime sanırım ya onlar değişti ya ben belki de ikimiz de ve bu gerçekten çok zor .Zor diyorum ama öyle sandınız gibi değil daha da zor . Huzur bulmaya hayatı kendi doğrularım üzerinden yaşamaya itiyor beni ve bu da ailemle aramdaki farkı görmeye itiyor sanki beni .Her defasında ayrı bir çıkmazda bulmaya başladım kendimi son zamanlarda .Anlaşılmak istiyorum ama kendimden başkası anlamıyor beni sanırım bu yalnızlığımın en derin hâli. Hayatı tek başıma anlamak ilginç karmaşık ve bir o kadar da zor esasında ki ben bunu başarıyorum yada başarıyorum gibi görünsemde üstesinden gelemiyorum mu demeliydim karar veremiyorum . Son iki yılda yaptığım hatalar çok fazla ama aileme göre . Bana sorarsanız elin parmaklarını geçmez.Dediğim gibi doğrularımız birçok noktada uyuşmuyor ve ben çoğu zaman doğru yaptığımı düşündüğüm şeyin bir yanlış olduğunu görüyorum .Bu beni mutsuzluğa iyiden iyiye yaklaştırıyor ki bu hiç iyi değil. Ya ailem mutlu olacak ya ben ikimizin aynı anda bu eylemi gerçekleştirmesi neredeyse imkansız.Neredeyse diyorum çünkü bazı anlar var paylaştığımız ve ben bunlar uğruna onların mutluluğunu benimkine tercih ediyorum . 

Not:Neden bu denli farklı olduğumuzu henüz çözememiş olsamda benim oldukça özgür bir yapım olmasının etkisinin büyük olduğunu düşünüyorum . Nasılsa ebeveynler kontrolü ellerinde tutmak isterler ...

Bunalım Mı ?

Evet sanırım an itibariyle bunaldım ve derin bir depresyona adım atıyorum :( .Önceden de bahsettiğim gibi ailemin tüm güveni beni terk ettiği için beni bu yıl tek başıma tatile yollamıyorlar ..Bunun üzerine bir de ders çalışmadan önce giderim diye kendimi motive ettiğim o güzelim Ege denizine Ege sahillerine bir süre oldukça uzak kalacağım ve bu benim gibi deniz manyağı olan biri için ne kadar zor .. Aslında şarkıda der ya "kalbim Ege'de kaldı " diye aynen öyle bir durum benimki de .. Kartal orda yazlığında tatilin tadına bakıyor ben burda onu özlüyorum ayrılmamıza rağmen kopamayan bizim birbirimizi görürsek barışmamamız işten değil .. Özlüyorum yalnızlığıma ağlıyorum ve tekrar özlüyorum . Mesaj attım ona "nefesinin ritminin bilmesemde kokunu hissedemesem de seni çok seviyorum "diye .Cevabı ne mi oldu "sevindim" anlamı ne hiiiiç çözemedim bu tek kelimelik cümlenin ..Özlenesi bizin tek tanesi kaldı mı geriye diye düşünüroldum uzun zamandır ... Mesafeli ilişkiler çok boktan olabiliyor ..

Fenaa...

Aslında bir döne1m kendimi çok yalnız hissettim hislerimin dibine vurdum diyelim şuna ..Hatalar yaptım belki bir sürü kişiyle flörtt ettim gereksiz ve yalan  samimiyetler edindim kendime .Olmaması gereken bir Zan a kapıldım.Aynı anda başkalarıyla konuştum .En aktif dönemimdi diyebilirim ve ben aileme yakalandım .
Evet aynen öyle ! Annem,ablam,babam benim eski sevgimi konuşma tarzımı yaşadıklarımızı flörtlerimi öğrenmişler .Ağladım çok ama nedense pişman olmadım yaşadıklarımdan.Felsefem anı yaşa olduğundan belki ,belki de manyak olduğumdan bilmiyorum tek üzüldüğüm şey annemin üzülmesi oldu .En kıymetlim bitanem o benim .Bazı olaylar vardır ya sınırları belirlemek için yaşanması gerekir bu da onlardan biriydi bence benim için. Varsayımları bir kenara attığım bir noktaydı sanki.
Olayların ayrıntılarını ilerde anlatırım merak edildiğini tahmin edebiliyorum ama yaşadıklarımı hazmetmeden sağlıklı bir yazı olmaz diye düşünüyorum ...

Kaybetmeden..

Bir sevgilim vardı...Birbirimizi kaybetmeden önce aşk yaşamasakta güzel bir sevgimiz vardı .Stop ayrıldıktan bir yıl sonra doğumgünümde yazdı bana ...
Onu hala seviyor muydum belki hayır ama o an sanki eskisi gibi ikimiz vardık kopukluk hissedilse de özlem ağır basmıştı sadece bir anlığına ...
Tarih 29 Şubattı


Doğum günün kutlu olsun bitanem...
İki yıl oldu hayatıma gireli,iki yıldır tek sayıkladığım hece ismindi.
Sen bana hiç sevmediğim şubat ayını sevdirdin.Hiç sevmediğim kelime olan aşk ı sevdirdin.Özlemi tattırdın.Acıyı ve bir sürü güzel duyguyu.Annem bile kıskandı sevgimi.Hani anneler korkar ya çocukları başka diyara gidecek diye.Korktu ,seni bulunca onu kaybedeceğimi sandı aman annemin elini öptüreceğim tek kişi sendin hayalimde.

Nice mutlu yaşlara meleğim.
Yeri geldi tek bir sözünle içimde fırtınalar estirdin,yeri geldiiki kelimenle baharı getirdin bana.Mikailim oldun.
Yeri geldi öldürdün beni azrailim oldun.

İyi ki doğdun Myimmortal.
Bu şarkıyı geleceği görerek mi seçtin bilmiyorum her cümlesinde sen varsın sanki.
Her cümlesinde çocuklarıma anlatacağım bir anımız olsun isterdim.Her cümleyi ggözlerine bakarak okumak isterdim myimmortal.

Nice senelere Işığım
Hani İncil de bir ayet var en sevdiğim bilirsin."Nur karanlığa damladı,karanlık onu almadı."oradaki nur sen ,karanlık ise
bendim.Seni bir türlü anlayamadım ,kavrayamadım.Mutlu edemedim.Oysa sen benim hayatımı aydınlatmaya geldin.Nitekim de aydınlattın ama ben yine karanlıkım ve kötü biriyim.
Sen başkasınınsın.
Ben ölmek üzereyim.
Can çekişmelerim bu sözler ve belki de vasiyetimdir kim bilir.
Şimdi sen,her doğum gününde yazdığım bu yazıyı oku.Bu ve diğer tüm şiirlerim sana bırakabileceğim tek mirasımdır.
Tekrardan iyi ki doğdun aşkım.
Seni Seviyorum ....

-Bütün bunlardı işte özetimiz......