Ayna

Okuduğum kitaplardan bu denli etkileniyor olmamın artık anormal bir hal aldığını düşünüyorum şu sıralar.Bundan önce şu anki durumumdan bahsetmek istiyorum .Okuldayım köşede oturuyorum cam kenarı konforlu camım açık hafif bir baş ağrım var ama açık hava beynimi boşaltmama yardımcı olup beni rahatlatıyor .Yağmur yağıyor damla damla her damla daha da derinlere itiyor benliğimi ,hislerimi.Sürekli düşünüyorum son zamanlarda,bu yalnızlığı hak edecek ne yaptım diye,yanlış anlaşılmasın kötü bir yalnızlık değil bu ama aşırı .Özlemek ya da annemden ,dostumdan başkasını özlemeyeli çok zaman olması ,kime güvensem elimi uzatsam her seferinde boş kalışı ,hislerimin sahipsizliğe dalışı işte bütün bunlar acıtıyor ruhumu .Yalnızlığı seviyorum aslında düşününce ,özgürüm ve benimsiyorum özgürlüğü her hücremle .Sınırsız olmalarıdır belki bana üzüntü veren ,hani çoğu zarar azı karar misali, hakkıyla değerlendirememek te tatmin etmiyor olabilir tabii.
   İçkiler bile eski tadını vermiyor şimdilerde.Bazı şeylerin sevginin varlığını hissetmeden tat vermediğini fark ediyorum son zamanlarda ...Arıyorum her fırsatta gerçek sevgi nerde ? Bazen bir çocuğun gözlerinde buluyorum bazan bir köpeğin sadakatinde ...
   Okuduğum kitaptaki kız otuzsekiz yaşında ruh ikizini,aşkını,sevgilisini,yoldaşını,arkadaşını buluyor .Hesapladım da bütün bunlar olmadan sevgisizliğe mahkum tam yirmibir yılım mı var ? Olmamalı nasıl katlanabilirim ki ? Üstesinden gelebileceğimi sanmıyorum bu kadar yılın ..Sanki amaçsız geçen onlarca yıl .Amaçsız dedim ama o kadar da değil lan .Hislerimi kapatıp somut bir amaç uğruna mutsuz da yaşayabilir bir insan ama insan olduğumuzu hissetmemiz için sevgiyi hissetmeliyim esasında.
    Severim ,çok iyi yaptığım eylemlerden biridir sevmek hatta en yeganesi de diyebilirim hatta karşılık bulduğunda değmeyin keyfime büyülenmişçesine yaşamaya devam ederim hayatın geri kalanını büyü bozulana dek ..
   Yağmurdan sonra ağlıyor sanki ağaç , durdu diye yağmur.Gözyaşlarında taşıyor yağmuru ,içine çekmek hücrelerine karıştırmak istercesine ağlıyor ağaç yağmurdan kalanlarla.Ziyan etmemek için, kaybetmeye kıyamadığı için ağlıyor damla damla .Bilmiyor,belki de ağladıkça yağmur ondan değil aynı zamanda o da yağmurdan gidiyor ...Bilmiyor,belki de olgunlaşıp büyüdükte istekleri değişiyor .Tam burda yanılıyorum işte ! Ağaç insan mı daldan dala konsun ? Sadık o yağmuruna ,yaşayamaz ki onsuz...Ne kadar acı oysa tek kelime edemeyen ağaç sevgisine sonsuza dek bağlı kalırken insanların sonsuz sevgi vaatlerine rağmen sadakatsizliği huy edinmeleri,en ufak bir şeyde vazgeçip gitmeleri...
   Diren hayata sevgiyi arayan , diren ki bir gün bul senin gibi sevenimden mutluluk denen hakikati .